می خواهم برگردم به روزهای کودکی آن زمان ها که :
پدر تنها قهرمان بود .
عشــق، تنـــها در آغوش مادر خلاصه میشد
بالاترین نــقطه ى زمین، شــانه های پـدر بــود
...
بدتـرین دشمنانم، خواهر و برادر های خودم بودند
.
تنــها دردم، زانو های زخمـی ام بودند.
تنـها چیزی که میشکست، اسباب بـازیهایم بـود
و معنای خداحافـظ، تا فردا بود...!
Çaresizim mecbur bu veda
Kokun üzerimde gidiyorum uzaklara
Sığınıp anılara bu hasrete dayanırız elbet
Ümidimiz muradına erecek sabret
Sabret inci tanem bekle beni
Döneceğim mutlaka sabret
Ağlama ne olur vazgeçme bekle beni
Döneceğim mutlaka sabret
Vız gelir dağlar denizler yaban eller
Sevmeye engel değil mesafeler
Geçici bu ayrılık bir rüya farzet
Sonunda zafer bizim olacak sabret
Sabret inci tanem bekle beni
Döneceğim mutlaka sabret
Ağlama ne olur vazgeçme bekle beni
Döneceğim mutlaka sabret
بچه که بودیم ؛
بستنیمون رو که گاز می زدند
قیامت به پا می کردیم!
چه بیهوده بزرگ شدیم!
روحمان را گاز می زنند و می خندیم
مانند یک بهار…. مانند
یک عبور….
از راه میرسی و مرا تازه میکنی.
همراه تو هزار عشق از راه میرسد
همراه تو بهار…
بردشت خشک سینه من سبز میشود.
وقتی تو میرسی
…. در کوچه های خلوت و تاریک قلب من
… مهتاب میدمد…
وقتی تو میرسی
…
ای آرزوی گم شده بغض های من…
من نیز با تو به عشق میرسم…