سـرد اسـت و مـن تـنهایـم
“
چـه جمـلـه ای
!
پــــُر از کـلیـشه
…
پـــُـر از تـهـوع …
جـای ِ گـرمی نـشستـه ای و می خـوانـی
:
” ســرد اسـت
“…
یـخ نمـی کنـی …
حـس نـمی کنـی
…
کـه مـن بـرای ِ نـوشتـن ِ همیـن دو کلمـه
چـه سرمایـی را گـذرانـدم
کــاش مــا آدمـــهــا هـــم مثـــل گــربــه هــا بــا چــنـــد لــحــظــه بــو کــشــیــدن
مـــی فــهــمــیــدیــم کــــه هــر آشـــغالــــی ارزش وقـــت گذاشـــتـــن نــدارد...
آنقدر دل کندن از تو سخت است که در آخرین واگن قطار نشسته ام!
تا هر چقدر میشود...
دیرتر ترکت کنم!!!